Hou gewoon een keer je mond, dan kan ik ook eens praten…
Patronen. Patronen. Patronen.
We hebben ze allemaal. We zien ze vaak bij anderen.
Maar je eigen familiepatronen? Dat is je blinde vlek!
Als voorbeeld: Binnen een familie zie je vaak twee type mensen:
1. De mensen die praten voordat ze denken. (“De praters”)
2. De mensen die denken voordat ze praten. (“De denkers”)
En je kunt je voorstellen, dat als je dan een familiegesprek hebt, dat je dan vooral de praters zult horen. En de denkers krijgen minder spreektijd en worden in een reactieve rol ‘geduwd’. Niet bewust. Niet omdat hun mening er niet toe doet. Gewoon, omdat we dat zo nou eenmaal doen.
Een onafhankelijke gespreksleider herkent en benoemt de patronen. Zodat de familie ze ook ziet en (h)erkent.
Als familieadviseur ben ik er niet om patronen te veranderen. Soms is signaleren genoeg. Er is namelijk geen goed of fout. De familie bepaalt zelf wat ze van deze patronen vinden, met altijd de onderliggende vraag: Zijn deze patronen helpend in onze gesprekken?
Is het antwoord JA?
Lekker zo doorgaan!
Is het antwoord NEE?
Dan gaan we samen op zoek naar manieren om de patronen te doorbreken. Door ze steeds te benoemen of door individuele familieleden uit te dagen om zich anders op te stellen. Zo kun je bijvoorbeeld “een prater” vragen om in een gesprek alleen maar antwoord te geven op vragen die gericht aan hem/haar gesteld worden.
Is het antwoord GEEN IDEE?
Dan testen we wat het doet als we met de patronen spelen. Dan voelen we samen of nieuwe patronen ongemakkelijk voelen of juist zorgen voor ruimte en nieuwe verbindingen.
En het eindresultaat?
Inzicht én acceptatie (van de bestaande veranderende of nieuwe patronen).
Communicatie die werkt voor jullie.
En als communicatie voor jullie werkt, dan werkt het ook voor mij.
