Als ze maar gelukkig zijn….
Een herkenbare uitspraak. Die ik zelf ook gebruik. Die ik zelf ook voel. Het maakt me niets uit wat ze (later) gaan doen, als ze maar gelukkig zijn. Ik hoor hem in ieder gesprek met ouders van NextGenners (hoe oud de NextGenners inmiddels ook zijn).
Als ze maar gelukkig zijn… die gedachtegang leidt tot uiteenlopend gedrag:
+ Er zijn ouders die daarom zo goed als niets over het familiebedrijf delen, want we willen er geen druk opleggen.
+ Er zijn ouders die daarom het familiebedrijf en de ups en downs thuis aan de keukentafel bespreken, want ze moeten weten waar ze voor kunnen kiezen.
+ Er zijn ouders die het familievermogen buiten de gesprekken houdt, omdat ze bang zijn dat het demotiverend kan werken.
+ Er zijn ouders die zich afzijdig houden van studiekeuze, want ze willen zeker weten dat ze niet sturen.
+ Er zijn ouders die het familiebedrijf verkopen, voordat de kinderen oud genoeg zijn, want dan nemen we de zorgen alvast voor ze weg.
+ Er zijn ouders waar de kinderen al jong betrokken raken bij het familiebedrijf, want een familiebedrijf als het onze zal ze het meest gelukkig maken.
Er zijn in mijn ogen alleen maar liefdevolle ouders met goede bedoelingen. Er is geen goed of fout. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Er is geen heilig middel om kinderen rondom het familiebedrijf en/of -vermogen gelukkig te maken. Er is enkel en alleen een waardevolle WAAROM en een krachtige HOE die bij jullie familie past. Die bij jullie kinderen past. Die bij jullie visie past. Die bij hun geluk past.
En er is maar één iemand die die juiste weg weet.
En dat ben ik niet. Dat zijn alle individuen in het familieproces zelf. Ieder individu heeft eigen behoeften en die hoor ik dan ook graag als ik hen een-op-een spreek. Om samen op onderzoek te gaan naar een route die bij jullie allemaal past.
